نامه سرگشاده به رئیس دانشگاه کلمبیا

اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه های سراسر کشور با صدور نامه سرگشاده ای خطاب به رئیس دانشگاه کلمبیا، ضمن اعلام حمایت از سخنان معقول و منطقی ریاست جمهوری اسلامی ایران از وی برای حضور در دانشگاه های ایران دعوت کردند.

به گزارش سایت تحلیلی-خبری دانشجویان مستقل، متن کامل این نامه به این شرح است:

رئیس دانشگاه کلمبیای آمریکا!

دانشگاه و مراکز علمی، کانون اصلی خردورزی، آزادی، تعامل اندیشه ها و تضارب آرایی ست که همواره بایستی منطق علمی توام با آداب انسانی در تمام وجوه آن بروز و ظهور یابد؛ حال آنکه امروز این فرصت تاریخی و تمدن ساز ایران و نیز دیدگاه ها و نظرات رئیس جمهور منتخب آن از نزدیک آشنا شوند.

جای بسی خرسندی است که نماینده ملت ایران توانسته رای و نظر مردم شریف خود را در حوزه های بین المللی با آرامش خاطر منطقی و استدلال های محکم بازگو کند؛ اما بسیار متاسفیم که شما و تصمیم گیران صهیونیستی آمریکا با تاکتیک نابخردانه ای که در نوع تعاملات در پیش گرفته اید، در نظر دانشگاهیان آمریکا و ملت شریف ایران، بازنده اصلی میدان علم و سیاست به حساب آمدید.

آقای رئیس!

می دانستیم که دانشگاه کلمبیا که یکی از محافل علمی معتبر آمریکا به شمار می آید، همسو با دیپلماسی اسرائیل، کانون مهمی را برای مقابله با جریانات اسلامی شکل داده است، اما هرگز تصور نمی کردیم در کشوری که دولتمردان آن داعیه دار آزادی و دموکراسی اند، حوزه های آکادمیک و دانشگاهی اش به این شدت و حدّت تحت تاثیر استراتژی زور و فشار نومحافظه کاران آمریکایی باشند.

عالی جناب!

امروزه صلح و دوستی،برابری و برادری وعدالت در دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران حتی بر دیدگان دانشجویان شما پوشیده نیست و مردم شریف این کهن مرز و بوم به ویژه دانشگاهیان این کشور، ضمن آنکه از تمامی مواضع و سخنان رئیس جمهور منتخب خود پشتیبانی می کنند، از اهانت و ادبیات غیر اخلاقی شما که دور از آداب مهمان نوازی و احترام به دیگر ملت ها از جانب شما بروز و ظهور یافت بسیار رنجیده خاطرند.

متاسفیم که رفتار نابخردانه تان با آن جایگاه علمی و منطق انسانی که از شما انتظار می رفت، برای هیچ یک از دانشگاهیان ایرانی و حتی آمریکایی قابل توجیه نیست؛ اما بسیار خوشحالیم که دکتر احمدی نژاد به نمایندگی از ملت ایران برخورد ناآگاهانه یا مغرضانه تان را با آرامش، صداقت و حتی لبخند عاقلانه ای پاسخ گفت.

آقای رئیس!

در نظر ما برخورد ابلهانه و خارج از آداب انسانی و چهارچوب الزامات اخلاقی و عرفی حوزه های علمی و دانشگاهی که از شما سرزده، یا از بی اطلاعی و عدم شناخت جنابعالی از اوضاع جامعه بین المللی و موقعیت جمهوری اسلامی ایران ناشی می شود و یا اینکه شما تحت تاثیر شدید رسانه های آمریکایی و فشار دولتمردان مجبور به ادای آنها شده اید.

به هر حال رفتار و سخنان شما که در صدد ایجاد پیش داوری در حاضرین و مخاطبین جهانی این سخنرانی بود، نه تنها نسبت به مخاطبانتان اهانت بزرگی را در کارنامه عملکردتان بر جای گذاشت، بلکه با توجه به جایگاه شما به عنوان یک فرد برخاسته از محیط دانشگاه که نماینده شعور عمومی جامعه خود محسوب می شوید موجب دست کم گرفتن شعور و فهم افکار عمومی مردم آمریکا در نزد جهانیان گردیده است.

چراکه استقبال دانشگاهیان آمریکا و سخنان رزئیس جمهور ایران اسلامی، این گزاره را برای همیشه اثبات نمود که منطق افکار عمومی همواره آماده شنیدن حق و حقیقت است و فشار، جنگ روانی و حربه های تبلیغاتی نمی توانند مانع بروز حق و حقیقت در وجدان های پاک و بیدار و آزادیخواه و منصف گردد.

 آقای رئیس !

اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه های ایران ضمن حمایت از سخنان منطقی، معقول و متفکرانه آقای دکتر احمدی نژاد رئیس جمهور منتخب ملت ایران در جمع دانشجویان و دانشگاهیان دانشگاه کلمبیا، آمادگی خود را برای دعوت از شما و دیگر دانشگاهیان آمریکا جهت حضور در دانشگاه های ایران برای فهمیدن واقعیات این کشور به دور از جنجال های سیاسی و رسانه ای امپراطوری خبری آمریکایی- صهیونیستی اعلام می نماید تا با گفتگو و مناظره با نخبگان و فرهیختگان ایرانی حقیقت بر شما آشکار گردد.

ما همچنین پرسش های فراوانی نسبت به رفتار شصت سال گذشته دولت آمریکا در نقض حقوق بشر و آزادی و استقلال ملت ها و پایمال کردن حقوق انسانی آن ها داریم که در گفتگو با شما می خواهیم آن ها را در میان بگذاریم.

البته باید بدانید که ما در ایران بر اساس سنت های اسلامی و ایرانی خود با میهمانان خویش با کمال احترام استقبال خواهیم کرد .مطمئن باشید که دانشگاه های ایران در نهایت اخلاق و آداب انسانی حتی با کسانی که به نماینده منتخب این ملت توهین کرده اند، هرگز بی احترامی نخواهد کرد .

پاینده باد ایران اسلامی

اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه های ایران

ببخشید قربان! مثل اینکه اشتباه اومدم!

در حالی که حضور محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور اسلامی ایران در مقر سازمان ملل در نیویورک به رویداد اول اکثر رسانه های دنیا تبدیل شده است چندین سایت و روزنامه مدعی آزادی بیان و جریان آزاد اطلاعات در یک اقدام غیر حرفه ای به سانسور خبری این رویداد پرداخته اند. به گزارش خبرنگار سایت تحلیلی – خبری دانشجویان مستقل، سایت های خبری وابسته به مدعیان اصلاح طلبی که خود را منادیان جریان حرفه ای خبری ایران، بلکه منطقه می دانند با کج سلیقگی ناشی از حب و بغض سیاسی از پوشش اخبار مربوط به حضور رئیس جمهور کشورمان در مقر سازمان ملل خودداری کرده اند. این در حالی است که رساندن خبر به مخاطب از وظایف اولیه و بدیهی یک رسانه خبری است. اما به نطر میرسد که حفظ منافع شخصی بهترین و البته خوش بینانه ترین حالتی است که می توان به این گاف رسانه ای نسبت داد و باز هم باید برای این فرضیه امیدوار بود. اما جالب است که بدانید همزمان با این شاهکار رسانه ای خبر های نا امید کننده مربوط به پرونده هسته ای ایران همچنان زینت دهنده این سایت ها است. این گزارش در پایان تاکید میکند این سکوت معنا دار رسانه ای در حالی است که حتی مهاجرانی وزیر سابق و خارج نشین دولت اصلاحات امروز به تحسین احمدی نژاد پرداخت. 

خرسندی مردم خاورمیانه از سخنان احمدی نژاد

لید فارض ، نویسنده امریکایی ، در گفتگو با فاکس نیوز اذعان کرد مردم خاورمیانه از سخنرانی احمدی نژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران  در دانشگاه کلمبیا بسیار خوشحال شدند.

ابتدا مجری شبکه تلویزیونی فاکس نیوز، گفت:در حالی رئیس جمهور ایران در دانشگاه کالیفرنیا سخنرانی کرد که سوال مطرح این است این اظهارات در خاورمیانه و جهان اسلام به چه صورت تفسیر خواهد شد ومردم خاورمیانه به این سخنان چه واکنشی نشان خواهند داد؟

ولید فارض نویسنده کتاب "جنگ ایده ها" در این خصوص گفت:درمجموع دو نوع واکنش کلی به این سخنان وجود دارد.

طرفداران محمود احمدی نژاد که رسانه های ایران،سوریه ، سودان و حزب الله لبنان از درسهایی که پروفسور احمدی نژاد به مردم امریکا داده است بسیار خوشحال هستند.

آنها به گونه ای خوشحال هستند که همه امریکایی های حاضر در محل سخنرانی احمدی نژاد برای وی کف می زدند.

ولید فارض درخصوص واکنش مطبوعات امریکا که به گفته مجری فاکس نیوز درباره سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا مزورانه است گفت:رئیس جمهور ایران در این میان تقصیری ندارد. وی به خوبی کودتا کرد.

وی با آمدن به دانشگاه کلمبیا و پذیرفته شدن در این دانشگاه یک "کودتای روانشناختی" انجام داد.

کسانی که از احمدی نژاد برای سخنرانی در این دانشگاه دعوت کردند باید وی را بیش از این می شناختند.

وظيفه‌ي دانشگاه توليد علم است؛نه مدرك

خوش‌چهره:

در دو دهه‌ي گذشته و به خصوص در دو ـ سه سال جاري، كشور با شتاب و افزايش ظرفيت كمي نظام آموزش عالي پيشرفته است

براي برخي اهل فن اين نوع شتاب يك حركت واكنشي و انفعالي نسبت به حجم بالاي تقاضا براي آموزش عالي است. زيرا عوامل رواني محدوديت انتخاب براي آينده باعث مي‌شود كه فقط انتخاب محدودي به نام ادامه‌ي تحصيلات عاليه آن هم با رنج‌ها و مرارت‌هاي خاص خود، صورت گرفته و با افزايش شتاب كمي نظام آموزشي شاهد باشيم.

به گفته‌ي وي بايد جامعه‌انديشي داشته باشيم. زيرا با وجود اين كه به ظاهر افزايش دانشجو، شاخص توسعه است اما به اعتقاد علماي اقتصاد و توسعه و تجربه‌ي كشورهاي موفق در زمينه‌ي توسعه‌يافتگي و مخصوصا كشورهايي كه توسعه‌ي علمي و افزايش سرمايه‌ي انساني در آن‌ها از نظم منطقي برخوردار است حركت با شتاب، مبنايي است براي اين كه ببينيم اين گونه اقدامات يك‌جانبه‌ي افزايش كمي آيا مي‌تواند در ميان‌مدت و بلندمدت يك اقدام ضد توسعه باشد.

نماينده‌ي مردم تهران در مجلس، با تاكيد بر اين كه بايد يك بازنگري جدي نسبت به ارتقاي كيفي دوره‌هاي آموزش عالي و نه صرفا گرايش به سمت ارايه‌ي مدرك و متعاقبا تربيت نيروهاي انساني متناسب با ظرفيت و نيازهاي تخصصي اقتصاد ملي و مخصوصا فرآيند توسعه صورت گيرد، افزود: اگر صرفا تربيت نيروي انساني و ارايه‌ي مدرك بدون ارتباط با نيازهاي بازار و مهم‌تر از آن كارا نبودن و يا نداشتن تناسب علمي با بازار كار را داشته باشيم، با نوعي اتلاف منابع از بعد اقتصاد ملي و متعاقبا سرخوردگي در بين فارغ‌التحصيلان روبرو مي‌شويم.

او با بيان اين كه بايد به خط قرمز گسترش بي‌رويه‌ي نظام آموزش عالي كه مي‌تواند يك اقدام ضد توسعه باشد توجه شود، گفت: اولويت نظام آموزشي و برنامه‌ريزي آموزش عالي، آسيب‌شناسي نداشتن تناسب‌هايي است كه به آن اشاره شد.

به گفته‌ي اين عضو كميسيون اقتصادي مجلس، نظام آموزشي كه خروجي آن فارغ‌التحصيلان كارآمد متناسب با نيازهاي بازار و با ظرفيت‌هاي بازار است مي‌تواند حركت رو به جلو بوده و حركت توسعه‌يي تلقي شود. اما خلاف آن مي‌تواند ضد توسعه و خورنده‌ي امكانات و رواج دهنده فضاي افسردگي و نااميدي و بي‌تفاوتي باشد.

وي با اشاره به اين كه تجربه‌ي علماي علم اقتصاد و كشورهاي موفق نشان مي‌دهد كه داشتن مراكز آموزش عالي بهتر از ارايه‌ي مدارك دانشگاهي است، يادآور شد: تجربه نشان داده است كه متخصص يا اصطلاحا تكنسين متخصص كه دوره‌هاي تخصصي يكساله و دو ساله را مي‌گذراند مي‌تواند خود را در نظام بهداشتي و در قالب پرستاران كارآمد نشان دهد. به گونه‌اي كه به مراتب بهتر از افزايش ظرفيت پزشك و خلإ در پرستاران ناكارآمد است.

اين استاد دانشگاه افزود: در رشته‌هاي فني، تكنسين‌هاي فني كه با يك يا دو سال تخصص مي‌توانند امر نگهداري سيستم يا دستگاه‌ها و يا ماشين‌آلات را داشته باشند به مراتب كاراتر از اين هستند كه كارخانه‌ي توليد دانشگاه‌ها تبديل به كارخانه‌ي توليد مدرك مهندسي شده و در عين حال كارآيي لازم را نداشته باشد.

او در استناد به اين بحث به مثالي اشاره كرد و گفت: ميزان مرگ و مير طبق آمارهاي دو سال گذشته در اروپا و به ويژه در كشور آلمان نشان مي‌دهد كه از هر 25 مصدوم تصادفات راهنمايي و رانندگي، كم‌تر از يك پنجم آن منجر به فوت مي‌شود. اما اين آمار در كشور ما متاسفانه رقمي حدود70 درصد است. البته اگر مصدوم درجه يك توفيق رسيدن به بيمارستان را پيدا كند.

خوش‌چهره با بيان اين كه دليل اصلي كاهش رقم تصادفات وجود گروه‌هاي امداد سريع است كه به موقع اقدامات اوليه را براي رسيدن به بيمارستان‌ها انجام مي‌دهند، خاطر نشان كرد: تا زماني كه ما تعداد پزشكان را افزايش داده و بيمارستان‌ها را تجهيز كنيم، اما خلإ افزايش تكنسين، پرستاران و امدادگران را داشته باشيم، و در عين حال صرفا براي مدرك ارزش قائل شويم، خروجي نظام آموزش پزشكي ما كه بايد افزايش سلامت، پيشگيري‌هاي مناسب و درمان‌هاي مطلوب باشد متناسب با نيازهاي جامعه نخواهد بود.

به اعتقاد وي چنين بحثي در نظام مهندسي صنعتي كشور نيز وجود دارد، زيرا تكنسين‌هاي خوب تربيت نمي‌شوند و خسارت وارده بر تجهيزات و ماشين‌آلاتي كه قيمت بسيار دارند، در كشورهاي جهان سوم و مخصوصا كشوري مثل ما بالا مي‌رود.

نماينده‌ي مردم تهران در خانه‌ي ملت، با تاكيد بر اين كه خروجي نظام آموزش عالي نبايد صرفا مدرك باشد، گفت: بايد كاربردهاي مناسب توليد علمي در دانشگاه‌ها صورت گيرد و در شتاب فعلي نظام آموزش عالي كه براي گسترش تحصيلات عاليه و نوعي جريان رواني در سطح جامعه و خانواده‌هاست، تجديدنظر شود تا از اتلاف منابع و عوارضي كه به آن‌ها اشاره شد جلوگيري به عمل آيد.

روایت شفاهی سردار مجاهد حاج سعید قاسمی از دوران دفاع مقدس

  از خوشحالي داشتم بال در مي­آوردم. در خواب هم نمي­ديدم كه يك روزي قسمتم بشود و بروم زيردست احمد متوسليان. حالا ديگر نمي­دانم چه شد كه او ما را به شاگردي قبول كرد. ما كه لايق نبوديم...

چندو چون فراهم آمدن اوراق پيوستي به اين اشاره، نقلي دارد دور ودراز. اجمال قضيه اينكه وقتي قرار شد در سال 1381 براي پژوهش «ضربت متقابل»- كتاب دوم از كارنامه عملياتي لشكر 27 محمد رسول الله (ص)- دورخيز كنم،در صدر سياهه اسامي نقش¬آفرينان وقايع مورد اشاره در كتاب موصوف، كه بايد با آنها مصاحبه مي‌شد، نام «آقا سعيد» قرار داشت. مصيبت امّا اينجا بود كه صيد نهنگ از درون يك فنجان، به مراتب آسان¬تر است از حرف كشيدن سيستماتيك از اين بشر. دست آخر دي ماه همان سال، شبي دير وقت به ديدارم آمد. بحثمان در باره عمليات رمضان حسابي گل انداخت و به فضل حضرت حق، نطق آقا سعيد باز شد، ضبطي به ميان آمد و... مجلس كه به آخر رسيد، الله اكبر اذان صبح بود و حاصل گفت وشنيدمان شد 180 دقيقه مصاحبه غير متعارف، پر از بداعت وناگفته‌ها از دوران جنگ و مردان جنگ، ضبط شده بر روي 2 حلقه كاست 90 دقيقه‌اي سوني.
يك نسخه پياده شده – و صد البته با مبالغي فراوان جرح وتعديل ضروري- از اين مصاحبه را در 92 برگ A4 تهيه كردم و براي استفاده در كتاب، تحويل مولف محترم «ضربت متقابل»برادرم «گل علي بابايي» دادم. اصل نوارها هم رفت توی آرشیو مدارک صوتی و تصویری حقیر، برای روز مبادا. في الحال از آن شب و آن مصاحبه، چهار سال می¬گذرد. چندی پیش، بعد از کلی لیت و لعل، سرانجام آقا سعید رضایت داد بیاید و بنشیند پای ضبط، برای تدوین روایت شفاهی او از وقایع – به قول ایشان؛10 سال-¬ دفاع مقدس. همان جا بود که به یاد آن دو کاست مهجور حاوی مصاحبه سانسور نشده مان افتادم. نشستم به استماع مجدد محتویات¬شان و دیدم چه قدر به کار پروژه در دست اقدام بنده می¬خورند. از نو آنها را پیاده کردم؛ این بار بدون خودسانسوری. تا آنها را بزنم به تنگ سایر بخش‌های خاطرات در شرف ضبطِ جوانمردی که آقا مرتضی [آوینی] اورا خیلی قبول داشت و در وصفش نوشت: «...بازهم بالاخره مصاحبه ما با آقا سعید ناتمام می¬ماند و حسرت ادامه صحبتهای او، بردل ما. او یکی از پرورده‌های میدان رزم وجهاد فی سبیل‌الله است و اگر انقلاب اسلامی هیچ دستاوردی جز پرورش انسانهایی این چنین نداشت، باز هم می‌ارزید تا حزب الله، جان و سر خویش را فدای حفظ آن کند».

به پیوست، برشهایی از کتاب در دست نگارش «آقا سعید وجنگ» را به خوانندگان که به باور من مخاطب‌هاي اصلی این یادهای زلال¬اند، تقدیم می¬کنم.


به نام خدا. الان که داریم پای سفره این گپ و گفت می¬نشینیم، ساعت 23:30 شب نهم دی¬ماه سال 1381 در تهران است. مقطع زمانی موضوعی برای این مصاحبه، تابستان 1361 ومحوریت صحبت ما، عملیات برون مرزی رمضان خواهد بود. خب آقا سعيد، دست به نقد شما يك معرفي اجمالي از خودت داشته باشي، پر بدك نمي شود.

بسم الله الرحمن الرحیم. الحمد لله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله. من با این تبصره «معرفی اجمالی» قدری مشکل دارم و از آنجا که این سوال شما یک کمی آمریکایی است و مشکوک می¬زند؛ برای همین هم از جواب دادن به آ ن بهتر است صرف نظر کنم عزیز من [می¬خندد].

در هر صورت، رسم همواره براین بوده که مصاحبه شونده خودش را معرفی کند و الّا من که آمار حضرتعالی دست¬ام هست و می‌دانم با چه جَنَمی طرف حساب¬ام.

باشه آقا جون من؛ تسلیم! سعید قاسمی هستم؛ متولد 29 خرداد 1339 در تهران. پدرم شغل¬اش حسابدار است و مادرم؛ بانویی دیپلمه و خانه دار. سه برادر و خواهر هستیم. من فرزند ارشدم، بعد از من خواهرم به دنیا آمد و بعد هم اخوی¬مان آقا حمید. تا پنج سالگیِ من، ساکن خیابان ری بودیم و سال 1344 نقل مکان کردیم به خیابان مهر نارمک. دوره ابتدایی را که تمام کردم، رفتم مدرسه راهنمایی «دادبه» ودوره متوسطه را هم در دبیرستان «دارالفنون» رشته ریاضی فیزیک خواندم. یادش به خیر، از نارمک با یک دوچرخه کورسی رکاب می¬کشیدم و می¬رفتم دارالفنون آن هم با آن سر و وضع ژيگولی؛ شلوار لی و ژاکت اسپورت با آرم «آدیداس» و کاپشن «رانگلر» و موهای انبوه مجعّد.کلّی برای خودمان «تین¬ایجر» بودیم حسین جان.

دیپلمت را در چه سالی گرفتی؟

خرداد سال 57. بعد بنا شد برای ادامه تحصیل، بروم خارج از کشور. بعد از پیروزی انقلاب، اوضاع دانشگاه¬های ایران تق و لق شده بود ومراکز دانشگاهی مملکت، شده بود ناهاربازار احزاب سیاسی، چپ افراطی و التقاطیون مذهبی؛ با آن میتینگ¬ها و شلوغ¬کاریها و زد و خوردهای حیدری- نعمتی هر روزه دایر در محوطه دانشگاه¬ها.
این شد که به صلاحدید پدرو مادرم، مقرر شد بروم خارج. با چندتایی از دانشگاه¬های معتبر اروپایی مکاتبه کردیم و دست آخر، از یکی از مراکز دانشگاهی فرانسه برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی مکانیک پذیرش شدم و...

کدام دانشگاه؟!

دانشگاه لیون، واقع در شهری به همین نام، در کشور فرانسه. خانواده هم خیلی از این موضوع راضی بودند. ولی قسمت ما چیز دیگری بود. دست تقدیر، مرا به جای غرب اروپا راهی سپاه غرب کشور کرد و از اوایل سال 1359، سعادت نصیبم شد و شدم یکی از کادرهای دفتر«حاج محمد بروجردی» در ستاد سپاه غرب؛ در شهر کرمانشاه ِ اسبق، باختران سابق و کرمانشاه فعلی!
جنگ عراق - یا بهتر است بگویم کل جهان استکبار -که با ما شروع شد، جوانی بیست ساله بودم و مثل همه هم نسل‌هایم، پر از شر وشور.
□
بعد از شروع جنگ هم در سپاه غرب، فعالیت دفتری داشتی یا اینکه...

نه! مدام از کرمانشاه جیم می¬زدیم و سوار بر موتور می¬رفتیم سمت محورهای عملیاتی؛ مناطق کوهستانی و صعب العبوری که واحدهای سپاه دوم ارتش عراق در آنجا مسلط بودند. مشخصاً کانی سخت، شور شیرین و... یک جور کشش غریزی به کارهای شناسایی داشتم. با خودم دوربین عکاسی می¬بردم و در آن مناطق، از نقاط تجمع و سنگرها و مواضع عراقی¬ها عکس می¬گرفتم. آن روزهای اول جنگ – که خودت می¬دانی- مقوله اطلاعات و عملیات جنگی هنوز سروشکلی نگرفته بود. منظورم مثل سال دوم جنگ است که سپاه در هر محور آدمهای قَدَری را مشخصاًبا گرایش اطلاعاتی در اختیار داشت. خودمان شوری داشتیم و می¬رفتیم دنبال این قضایا.

آقای بروجردی ازاین که یکی از عناصر دفتر ستادش «مدام جیم می¬زد می¬رفت توی محورهای عملیاتی» ناراحت نمی¬شد؟ در هر صورت شما در ستاد سپاه غرب مسئولیت مهمی داشتی. واکنش ایشان چطور بود؟

حاج محمد خودش یک ساعت هم توی سپاه کرمانشاه به زور بند می¬شد. دائم می¬رفت برای سرکشی مناطق سپاه منطقه 7 و تا از جیک و پوک وضعیت خطوط عراقی¬ها و کم¬و کاستی¬های بچه¬ سپاهی¬ها در این مناطق مطلع نمی¬شد، آرام و قرار نمی¬گرفت. سپاه منطقه 7 می¬دانی یعنی چه؟ یعنی سپاه¬های استان آذربایجان غربی،کردستان، کرمانشاه، ایلام وهمدان. به استثتناء استان همدان، درهرکدام از آن چهاراستان دیگر، ما با عراق هم مرز بودیم و علاوه بر درگیر بودن با سپاه¬های یکم و دوم ارتش عراق، با گروه¬های مسلح ضد انقلابی منطقه غرب هم درگیر یک جنگ فرسایشی بودیم. حاج محمد یکسره درگیر رتق و فتق معضلات این جبهه پهناور و پیچیده بود. از طرفی چون می¬دید جیم زدن بنده از ستاد، خروجی دارد و گزارش¬های شناسایی مارا می¬خواند وعکس¬هایی را که از مناطق استقرار و تجمع عراقیها می¬گرفتیم می¬دید، خیلی خوشش می¬آمد از این کارهای ما. ضمن این که در سپاه کرمانشاه، نیروی دفتری به قدر کافی موجود بود و کار ستاد و دفتر حاج محمد، در مدت غیاب بنده لنگ نمی¬ماند.
□
... پاییز سال 1360، پنج روز مانده به عملیات «مطلع الفجر» قرار شد برای دیده¬بانی و شناسایی ارتفاعات «گیلانغرب»، بروم به آن منطقه، اما... قسمت چیز دیگری بود و سر از «مریوان» درآوردم!

خودت در خواست انتقال به سپاه مریوان را داده بودی؟

نه عزیزمن، صبح روز سرد پائیزي یکشنبه 15 آذر 1360، احمدمتوسلیان برای ملاقات با حاج محمد آمد به سپاه کرمانشاه. حالا تا آن زمان ما خیلی وصف این آدم را شنیده بودیم، اصلاً صرف نام احمدمتوسلیان مثل اسم رستم، یک جور جذبه اسطوره¬ای در ذهن بچه¬های سپاه غرب داشت.یَلی بود که مثل و مانندی نداشت.

قبل از آن روز مگر اورا ندیده بودی؟

نه حسین جان؛ مصیبت این بود که هربار احمد برای شرکت در جلسه فرماندهان سپاه منطقه 7 به کرمانشاه می¬آمد من در سپاه نبودم، یا اگر بودم، درگیر کاری بودم و متوجه آمد ورفت او نمی¬شدم. البته وصفش را مدام از قدیمی¬های سپاه غرب می‌شنیدم. بیشتر از همه، از خود حاج محمد بروجردی كه با او بچه محل بود. در خيابان مولوي تهران. روي اين حساب، مي‌دانستم احمد دانشجوي مهندسي الكترونيك بوده، در دانشگاه علم وصنعت.گمان نکنم ایشان در بین فرماندهان قَدَرسپاه غرب، احدی را به اندازه احمد متوسلیان دوست داشت. القصه این که آن روز، بعد از نود وبوقی، نشسته بودم و داشتم نامه¬های اداری ستاد را برای تعیین تکلیف¬شان توسط حاج محمد، دسته بندی می-کردم که احساس کردم، یکی رو به روی من ایستاده. سرم را که از روی کاغذها بلند کردم، دیدم پاسدار جواني، سبزه رو و بلند قد، با یک لبخند کمرنگ و لحن جدّی و مؤدب مي‌گويد: «آقا میرزا هستند؟»
اسم شناسنامه¬ای حاج محمد بروجردی، «میرزامحمد» بود وفقط حواریون خاص ایشان، اورا به اسم «آقا میرزا» صدا می¬زدند. فهمیدم طرف صحبت من لابد از دوستان صمیمی حاج محمد است. گفتم: «فرمایش برادر»؟ گفت: «لطفاً به ایشان بگویید احمد متوسلیان آمده.»
آقا ما را می‌بینی! خشکمان زد. همین طور‌هاج و واج رفته بودم توی بحر سیاحت این بشر. باورم نمی¬شد بیدار هستم؛ یعنی این،همان شیر کردستان؛ برادر احمد متوسلیان است؟! به قول امروزی¬ها، پاک هنگ کرده بودم! انگار خودش فهمید چه حال و روزی دارم. خندید و گفت: «حال شما خوبه برادر جان؟!»
به خودم آمدم و سر ضرب پاشدم رفتم دم در اتاق حاج محمد، در زدم و به حاجی گفتم برادر متوسلیان با شما کار دارند. حاج محمد سریع آمد جلوی در، با احمد خیلی گرم دیده بوسی کرد ورفتند داخل اتاق و مشغول صحبت شدند.

موضوع صحبت شان چه بود؟

چون وارد اتاق نشدم، از ریز صحبتهای¬شان مطلع نشدم. منتها اجمال مطلب را می¬دانستم؛ قرار بود بعد از حمله گیلانغرب، درمحور مریوان- پاوه عملیات بزرگی شروع بشود. آقای بروجردی این را سربسته به من و چند نفر از بچه‌ها گفته بود. علی ایّ حال، حدود یک ساعت بعد، دیدم هردو از اتاق بیرون آمدند. آنجا احمد رو کرد به حاج محمد و گفت: «پس با اجازه شما از همین امروز، این برادر از ستاد سپاه غرب منفک هستند وبا ما می¬آیند مریوان.»

منظورش تو بودی؟

آره، نگو قبلاً حاج محمد از شلوغ بازی¬های ما در ادواری که توی خطوط غرب دوربین می¬کشیدیم، برای احمد تعریف کرده بوده، این شد که احمد همان روز از حاجی خواست تا ما را از سپاه کرمانشاه آزاد کند و بفرستد مریوان، برای کارهای شناسایی در محور «شمشیر».

از اين پيشامد غير منتظره چه احساسي داشتي؟

از خوشحالي داشتم بال در مي¬آوردم. در خواب هم نمي¬ديدم كه يك روزي قسمتم بشود و بروم زيردست احمد متوسليان. حالا ديگر نمي¬دانم چه شد كه او ما را به شاگردي قبول كرد. اصلاً يك بصيرت باطني عجيبي داشت اين آدم. يك دفعه¬اي مي¬ديدي وسط 100 نفر آدم، مي¬آمد جلو، سروقت تو، تو را انتخاب مي¬كرد و مي¬برد توي جرگه يارانش. حالا شايد در آن جمع صد نفره، خيلي¬ها بودند كه از هر لحاظ به شما برتري داشته باشند، اما احمد به اين حرفها كاري نداشت. انتخابش را كه مي¬كرد، ديگر كار تمام بود. اين كه در من چه ديد كه قبولم كرد، خودش مي¬دانست و خداي خودش. والٌا، ما كه لايق نبوديم. بعد به حاج محمد گفت: “ ترتيب مسائل اداري انتقال اين برادرمان را خودتان بدهيد.” آمد طرفم، دستم را گرفت توي دستهاي قرص و درشتش و ادامه داد: “ برادر سعيد! شما از حالا ده دقيقه فرصت داري وسايل خودت را جمع كني. بيرون سپاه، توي لندرور، منتظرتان هستيم.” از بعدازظهر آن روز پاييزي سال 1360، دفتر زندگي من ورق خورد، صفحه جديدي باز شد كه نه فقط تا پايان جنگ، بلكه احساس مي¬كنم تا آخرين لحظه حيات من در اين دنيا، در هر سطر آن صفحه، نقشي از احمد متوسليان را مي¬شود ديد... كور شده! خوب داري از ما حرف مي¬كشي¬ها! اصلاً ببينم؛ مگر قرار نبود موضوع صحبتمان قضاياي تابستان 61 باشد؟
□
تورقي در يادداشت¬هاي روزانه پاييز 1360 آقا سعيد:

يكشنبه 15 آذر 1360
همراه برادر احمد متوسليان، كرمانشاه را به مقصد مريوان ترك كردم. ابتدا قرار بود براي ديده¬باني در منطقه گيلانغرب، كه عمليات [مطلع¬الفجر] تا 4، 5 روز ديگر در آنجا شروع مي¬شود، به آن منطقه مي¬رفتم، اما عمليات در منطقه مريوان نيز نزديك است. ترجيح دادم هم براي شركت درعمليات[ محمد رسول¬الله(ص)] و هم براي كمك به واحد اطلاعات و عمليات سپاه مريوان، براي چند ماه به مريوان بروم؛ شايد خدا توفيقي دهد و در اين چند ماه، بيشتر ساخته شوم. همچنين تجربيات بيشتري كسب كنم.
ساعت 14 ناهار را در سنندج خورديم و ساعت 17:30 به مريوان رسيديم. در ساعت 21:30 از سپاه مريوان با برادر احمد و يك راننده، سوار بر "لندرور" راه افتاديم به سمت " دزلي"، تا بعد از آنجا، به سمت قله " تته" برويم. جاده را برف سنگيني پوشانده بود و " لندرور" ما، به سختي از گردنه بالا مي¬كشيد. ساعت 23:30 به تته رسيديم. شب را در مقر تته كه خيلي هم سرد بود، خوابيديم.

دوشنبه 16 آذر 1360
صبح، نماز را خوانديم، صبحانه خورديم و قبل از روشن شدن هوا، با برادر احمد از مقر خارج شديم. براي شناسايي بايد به سمت ارتفاعات " شمشير" مي¬رفتيم. برف سنگين و مه غليظ، جاده¬هايي را كه در معرض ديد دشمن قرار دارند، پوشانده بود.
□
بسيار خوب، در ابتداي تابستان 1361، در تيپ 27 محمد رسول¬الله(ص) چه مسئوليتي داشتي؟

از پايان مرحله دوم عمليات "الي بيت المقدس" در هجدهم ارديبهشت 61 تا قبل از شروع عمليات رمضان در 22 تير همان سال، مسئوليت واحد اطلاعات و عمليات تيپ 27 محمد رسول¬الله(ص) را به عهده داشتم. چنانكه لابد همه آنهايي كه اين صحبت¬ها را بعدها مي¬خوانند مطلع¬اند؛ روز 21 خرداد 61 مجموعه¬اي از زبده¬هاي سپاه در نبرد فتح خرمشهر به فرماندهي احمد متوسليان براي كمك به مردم مظلوم لبنان و سد كردن تهاجم ارتش اسرائيل، عازم سوريه شدند و [...] تقريباً اواخر دهه دوم تيرماه بود كه ما به ايران برگشتيم. در مراجعت به ايران و طي مراحل تجديد سازمان تيپ 27 كه مصادف بود با انتصاب مجدد شهيد عزيزمان " حاج عباس كريمي" به سرپرستي واحد اطلاعات و عمليات اين يگان، بنده به عنوان جانشين اين واحد مشغول به كار شدم و تا پايان عمليات رمضان هم با همين مسئوليت انجام وظيفه مي¬كردم.

خيلي خوب مي¬شد اگر مي¬توانستي بگويي كه بر مجموعه تيپ 27 محمد رسول¬الله(ص) از فرداي اسارت موسس و فرمانده آن؛ احمد متوسليان، تا بازگشت شما به تهران چه گذشت؟!

بعد از آن واقعه تلخ و بسيار تاسف¬باري كه براي فرمانده مجموعه " قواي محمد رسول¬الله(ص) " در لبنان پيش آمد، مي¬توانم بگويم نفس اين واقعه، يعني اسارت حيرت-انگيز احمد متوسليان به منزله شكل¬گيري نقطه عطفي در تاريخ موجوديت و تكامل تيپ 27 محمد رسول¬الله(ص) بود. حالا مااگر بخواهيم نگاه كلي¬تري به واقعه چهاردهم تير 1361 داشته باشيم، بايد بگويم كه از دست دادن احمد متوسليان؛ في¬الواقع در حكم ثَلَمه و صدمه¬اي بود كه به كل سرنوشت تاريخي جنگ ما وارد شد. ما اين واقعيت را امروز كه حدود سيزده، چهارده سال از ختم جنگ گذشته، خيلي راحت¬تر مي¬توانيم درك كنيم. يعني الآن؛ با فراغ بالِ ناشي از گذشت زمان است كه مي¬شود نقش تاثيرگذار و سرنوشت¬ساز چهره¬اي مثل احمد متوسليان را در نبردهاي فوق¬العاده سنگيني مانند فتح مبين...

منظورت فتح¬المبين است؟!

لااله¬الٌاالله! اصلاً فتح¬المبين يك غلط مصطلح است عزيز من. قرآن مي¬فرمايد: انٌا فتحنا لك فتحاً مبينا. نگفته فتح¬المبينا! در تركيب عربيِ فتح مبين، الف و لام به مبين نمي-چسبد.تو كه عربي سرت مي¬شود آقا جون من. فتح¬المبين؛ اصطلاح غلطي بود كه رسانه¬هاي متفاضل و بي سواد اين مملكت بيست و چند سال قبل آن را بر سر زبان خلق¬الله انداختند و تا امروز هم گرفتار اين اصطلاح غلطيم ما. مثل سوتي¬ ديگر آقايانِ مطبوعاتي و صدا و سيمايي كه خدا سال است به كودتاي نافرجام شبكه آمريكايي نقاب در پايگاه هوايي شهيد نوژه همدان، مي¬گويند كودتاي نوژه!! بعد، مي¬بيني داري توي دانشگاه فلان شهر براي بچه دانشجوها صحبت مي¬كني، آخر جلسه كه نوبت پرسش و پاسخ مي¬شود، مجري جلسه سوال يكي از اين بچه¬ها را مي¬خواند كه ؛ بفرماييد چرا شهيد نوژه مي¬خواست عليه انقلاب كودتا كند؟!
آن وقت در مي¬ماني چطور به اين جوان بگويي كه عزيز من! يك سال قبل از واقعه كودتا، يعني در تابستان 58، آن ايامي كه دكتر چمران و جمع قليل پاسداران تحت امر شهيد اصغر وصالي در محاصره پاوه توسط چند صد نفر نيروي ضد انقلابي دموكرات قرار گرفته بودند، يك خلبان از جان گذشته نيروي هوايي به اسم سرگرد " محمد نوژه" به همراه كمك¬خلبانش ستوان "بشير موسوي" سوار بر يك اف.4 فانتوم از پايگاه هوايي همدان به پرواز درمي¬آيد؛ مواضع دموكرات¬ها را در اطراف شهر پاوه مي¬كوبد و بعد، در برخورد با كوه، هواپيما سرنگون و اين دو نفر شهيد مي¬شوند. قصه مال چه زماني است؟ اواخر تيرماه 58. كودتاي " شبكه نقاب" كي لو رفت و سركوب شد؟ اواخر تيرماه 1359. تازه مركزيت عوامل كودتاچي كه در پايگاه شهيد نوژه نبود؛ حضرات در همين تهران توطئه چيده بودند. باز مي¬بيني بيست و چند سال است مدام مي¬نويسند و مي-گويند " كودتاي نوژه"!

داشتي از نقش تاثيرگذار احمد متوسليان در " فتح مبين" مي¬گفتي.

آره ديگه[مي¬خندد]. منتها شما با اين تك¬مضراب¬هايي كه وسط حرف آدم وارد مي¬كني، باعث مي¬شوي سر رشته از دست ما خارج بشود. الغرض...، امروز است كه مي¬شود نقش موثر و تا حد زيادي منحصربه¬فرد احمد متوسليان را در فتح مبين و الي بيت¬المقدس مورد بازنگري دقيق قرار داد. حالا اگر خدا مي¬خواست و امكان تكرار چنين نبردهايي به فرماندهي احمد متوسليان در لبنان فراهم مي¬شد و زمينه براي رويارويي مستقيم نظامي ما با اسرائيلي¬ها بوجود مي¬آمد، خب تاريخ داستان¬هايي متفاوت با آنچه كه گذشت را درباره جنگ 1982 لبنان ثبت مي¬كرد و اين داستان¬ها، تا ابد زنده مي¬ماند.
در هر حال، بنا به دلايلي، مسئوليت سرپرستي " قواي محمد رسول¬الله(ص)" به منصور كوچك محسني محول شد و از تهران، به "همت" تكليف كردند: هر چه سريع¬تر به همراه كادرهاي اصلي ستادي تيپ 27 به ايران برگرديد، چرا كه قصد داريم جنگ را در شرايط جديد ادامه بدهيم.

پس مسئوليت تيپ 27- بركنار از بحث قواي محمد رسول¬الله(ص)- از همان آخرين روزهاي حضور در سوريه بود كه به "همت" محول شد.

بله. حالا اگر شما بخواهيد شرايط و موقعيت فرماندهي در حد "همت" را درك كنيد، ناچاريد خودتان را در چنان وضعيت پيچيده و بغرنجي فرض كنيد. بايد بدانيد كه بنده خدا؛ همت، چند ضربه خورده. اول؛ ضربه روحي، به واسطه آن سفر بي بازگشت متوسليان در روز چهاردهم تير. همت انسان فوق¬العاده¬ عاطفي و با احساسي بود. عشق و علقه عجيبي اين بشر به احمد داشت. خدا گواه است چندين بار از خودش شنيدم كه مي¬گفت: " والله من در زندگي¬ام احدي را مثل حاج احمد دوست نداشته¬ام و تا زنده باشم، هيچ كس براي من احمد نمي¬شود."
حالا همت چشم باز كرده و ديده احمد رفت كه رفت!. موضوع ديگر؛ در شرايطي بار مسئوليت به دوش همت افتاده كه نصف يگان او به سوريه آمده¬اند و نيمه ديگر، در پادگان¬هاي سپاه تهران، بلا تكليف مانده¬اند. ضربه ديگر، به واسطه پراكنده شدن امكانات و تجهيزات آمادي تيپ 27 در جريان اعزام اين يگان به سوريه و لبنان به همت وارد شد. به چه معنا؟! يعني اينكه كل امكانات آماد و پشتيباني تيپ و ساز و برگ نظامي را كه در جريان عمليات الي بيت¬المقدس در اختيار داشت، در جريان عزيمت به جبهه لبنان از دست تيپ بيرون رفت و هر بخش از اين ذخاير و ملزومات را جايي و دستگاهي از ما تحويل گرفت، به گونه¬اي كه در شرايط بحراني بازگشت همت به ايران، عملاً دست و بال او از بابت امكانات آماد و پشتيباني خالي بود.

براي ملموس شدن اين فقر لجستيكي تيپ 27 در آن برهه مي¬تواني مثالي بياوري؟

ببين، وقتي ماموريت اعزام به سوريه را به تيپ ما ابلاغ كردند- فقط بنده يك قلم از آن را عرض مي¬كنم- ما در واحد ترابري تيپ 27 حدود 150 دستگاه خودروي سبك و سنگين داشتيم كه عمده آنها را در حمله فتح خرمشهر، از دشمن غنيمت گرفته بوديم و به كار مي¬گرفتيم. بعد، موقع عزيمت از خوزستان، به ناچار اين خودروها را به مراكز مربوطه سپاه در جنوب تحويل داديم و به دمشق پرواز كرديم. بعد كه با همت به ايران برگشتيم و قرار شد برويم پاي كار عمليات رمضان، از بابت تهيه ثلث خودروهايي كه تحويل داده بوديم هم، در مضيقه قرار داشتيم.

قرار بود طبق توافق به عمل آمده ميان متوسليان و همت در روز هفتم تير 61 در سوريه، كادرهاي اصلي و رده¬هاي مسئول ستاد و صف تيپ 27 به تهران بازگردانده شوند. اما در عمل ديده شد كه به استثناء شما و تعداد كمي از كادرهاي عملياتي، بخش قابل توجهي از پرسنل كادر تيپ 27 در لبنان و سوريه ماندند و به ايران بازنگشتند. علت اين ماجرا چه بود؟

اين مطلب، شايد ناشي از چند عامل بود. واقعيت اين بود؛ زماني كه به همت ابلاغ شد به ايران برگردد، خود حاجي هنوز به اين مطلب نرسيده بود كه يك بار، براي هميشه بايد از سوريه به ايران برگردد. حتي به خاطر دارم موقعي كه همت مي¬خواست آن مجموعه كادرها را به ايران برگرداند، در پادگان زبداني، نظر حاجي اين بود كه بخش معتنابهي از نيروها در همان جا بمانند. همين اعلام نظر همت، در بين نيروها، واكنش¬هاي متفاوتي بوجود آورده بود. چه اينكه اين افراد بعضاً حتي به اين نظر همت اعتراض داشتند. تلقي همت در آن برهه اين بود كه شايد مسئولين ارشد نظامي در ايران صرفاً براي يك عمليات بزرگ در جنوب برنامه¬ريزي كرده باشند و بعد از آن، او قادر خواهد بود بار ديگر به لبنان بيايد.

يعني به حفظ سرپل لبنان، براي جنگيدن با اسرائيل اعتقاد داشت؟

دقيقاً! حالا شايد تعبير بهتر از حال و هواي همت در اين مورد؛ تقاص گرفتن و انتقام از اسرائيل باشد. هم ازبابت قتل عام بي رحمانه شيعيان جنوب لبنان و مردم بيروت، هم به خاطر ماجراي احمد متوسليان. حاجي بر اين باور بود كه بايستي در اسرع وقت به لبنان برگرديم و يك بار براي هميشه، تكليف اين قضيه را روشن كنيم. خوب به ياد دارم همت در زبداني مي¬گفت: " درست است كه امام فرموده¬اند " راه قدس از كربلا مي¬گذرد"، اما اگر در يك نوبت، ما كل مجموعه نيروهاي اعزامي به سوريه را به ايران برگردانيم، ديگر معلوم نيست چه وقت بخت ياري كند و پا بدهد تا بتوانيم مجدداً به عرصه يك نبرد مستقيم با اسرائيل برگرديم و ضربه¬اي به آنها وارد كنيم. به همين دليل، همت واقعاً از ته قلب راضي نبود كه يكباره كل نيروها را جمع كند و به ايران برگرداند.
در هر حال ماندن در سوريه عملاً حاصلي نداشت؛ اسرائيل بعد از تثبيت در عمق خاك لبنان و خرد كردن ماشين جنگي سوري¬ها، يك طرفه اعلام آتش¬بس كرده بود و مقامات دمشق هم اين وضعيت آتش¬بس را پذيرفته بودند؛ در

چنين شرايطي امكان درگير شدن با اسرائيل كه موجود نبود؟!

كجاي كاري برادر من! همان آتش¬بس كذايي هم از صدقه سر ورود بچه¬هاي ما به دمشق برقرار شد. اسرائيلي¬ها شبِ ورود بچه¬ها به دمشق، از خوف اين كه امتياز تحميل قواعد بازي در جنگ لبنان از دستشان خارج شود و ابتكار عمل در نبرد، به جاي سوري¬هاي كپك، بيفتد به دست فرزندان خميني، در يك حركت تبليغاتي، آن آتش¬بس را اعلام كردند. سوري¬ها هم بر خلاف روزهاي اول ورود ما، بعدها در عمل نشان دادند حال جنگيدن با اسرائيل را ندارند. خاطره¬اي در اين رابطه دارم كه مانده¬ام آن را برايت بگويم يا نه؟

شما بگو، اگر خيلي فلفلي¬ بود، بعداً كه نوار را پياده مي¬كنيم، قيد مكتوب كردن آن را مي¬زنيم.

عرض شود به حضور شما، روزي كه آمديم فرودگاه بين¬المللي دمشق تا به ايران برگرديم، در كنار آسانسور كريدور اصلي فرودگاه، من و همت ايستاده بوديم تا آسانسور بيايد پايين و برويم با آن طبقه بالا، در رستوران فرودگاه غذا بخوريم. به ناگهان در آسانسور باز شد. ديديم دو تا آمريكايي، يك مرد و يك زن كه هر دو از اين شلوارهاي جين چسبان پوشيده بودند و اصلاً وضع جالبي نداشتند آمدند و با ما سوار آسانسور شدند. حالا من و همت با آن سر و ريخت و لباس فرم سپاه به تن، اين" هِلو جوني"‌ها هم اين جوري؛ يادم مي¬آيد مردك آمريكايي يك دانه از اين كلاه¬هاي كابويي سرش گذاشته بود، چكمه چرمي به پا داشت و سيگار برگي را پك مي¬زد. هرهر و كركر خنده هر دو نفر برقرار بود. حاجي از اينها پرسيد كه هستند و در دمشق به چه كار آمده اند؟
آن يارو، با آن قد دكل ِ خودش رو به ما كرد و گفت: " ما از طرف U.N به اينجا آمده¬ايم تا بر آتش¬بس نظارت كنيم! بعد هم مدام مسخرگي مي¬كرد و به من و همت مي-گفت: "! Be Cool , My Friend“. يعني بي خيال دوست من! الغرض، آسانسور رسيد طبقه بالا، در باز شد و اينها رفتند بيرون. پشت سرشان كه از كابين آسانسور درآمديم، يك دفعه ديدم همت كه صورتش از غضب مثل لبو سرخ شده بود، دست انداخت بازوي مرا گرفت و گفت: " اين بي پدرها را ديدي سعيد؟ به خدا قسم اگر ما در جنگ با صدام، يك لحظه سستي و ضعف از خودمان نشان بدهيم، يك روز چشم باز مي¬كني و مي¬بيني امثال همين اراذل آمده¬اند توي فرودگاه مهرآباد! "
حالا ما آنجا كله¬مان داغ بود، نفهميديم حاجي دارد چه مي¬گويد. گذشت تا اواخر شهريور سال 67، توي همين فرودگاه مهرآباد؛ خدا شاهد است نسخه بدل¬هاي همان يارادنقلي¬ها بودند كه ديدم با عنوان مامورين "يونيماگ-كميسيون ناظر سازمان ملل بر آتش¬بس بين ايران و عراق- به فرماندهي ژنرال صرب؛ "اسلاوكايوويچ" به تهران آمده¬اند. با همان دك و پوز، همان ولخندي¬ها و همان My Friend گفتن¬ها!... الله اكبر، چه بصيرتي داشت همت!

چطور شد خودت با همت به ايران برگشتي؟

قصه¬اش مفصل است؛ به خاطر اين كه مسئوليت كارهاي شناسايي قوا را به عهده داشتم، آقاي كوچك محسني خيلي تاكيد داشت كه آنجا بمانم و به ايران برنگردم و به همراه شهداي عزيزمان " كاظم نجفي رستگار" و " عليرضا موحد دانش" به كار ادامه بدهم. واقعيت مطلب را بخواهي، شايد در بادي امر خودم هم مايل به ماندن بودم، ولي خیلي بيش از آن تمايل، دوست داشتم با خود همت بمانم.

يعني بودن با همت برايت مرجح بود؟

درست است؛ برايم با همت بودن ارجحيت داشت. شايد علت عمده چنين تمايلي احساس تنهايي شديد بود. اسارت حيرت¬انگيز متوسليان، كمر مرا هم مثل خيلي از بچه¬ها شكست. براي اولين بار در عمرم، آنجا بود كه حس كردم دارم به مرز پوچي مي¬رسم؛ يعني مي¬ديدم كه ديگر بدون حاجي- متوسليان- چيزي نيستم و در حال حاضر، فقط يك نفر مي¬تواند بيايد عَلَم برزمين مانده احمد را بردارد و علمدار ما باشد و آن هم همت است.
البته شايد پيش از آن واقعه تلخ، خود همت هم در وسع خودش نمي¬ديد روزي از راه برسد كه او بيايد و عَلَم انسان شگفت¬انگيزي به اسم احمد متوسليان را بردارد و به دوش بكشد.
در هر حال، اين مشيت بالغه حضرت حق است كه امور عالم و آدم را تدبير مي¬كند و بر اساس همين مشيت هم هست كه اقتضا مي¬كند "ولي"اي برود تا "ولي" بعدي بيايد و علمدار امور بشود. بله حسين جان؛ خودم آمدن با همت به ايران را به ماندن در لبنان ترجيح دادم.

در بازگشت به تهران، مستقيماً عازم خوزستان شديد؟

نه، بعد از آن كه به تهران برگشتيم، به اتفاق همت رفتيم به سپاه منطقه 10 تهران. آنجا جلسه¬اي تشكيل شد كه حضار آن عبارت بودند از: حاج داوود كريمي فرمانده وقت سپاه منطقه 10، محمد اويسي مسوول واحد عمليات منطقه 10، همت و بنده. يادم هست صبح روز جمعه بود كه اين جلسه تشكيل شد. در شروع جلسه، ابتدا همت درباره وضعيت مبهم اسارت احمد و آخرين وضعيت نيروهاي ما گزارشي ارائه داد و بعد، حاج داوود كريمي به همت گفت: شما، همين فردا كه شنبه باشد، سريع "ياعلي" را بگوييد و به اهواز برويد. همين الآن هم كه ما داريم با شما صحبت مي¬كنيم، خيلي دير شده و شايد امشب يا فردا شب، حمله بزرگ در جنوب شروع بشود. شما سريع برويد به اهواز، ما هم برايتان نيرو و پرسنل كادر مورد نيازتان را اعزام مي¬كنيم. عجالتاً خودتان برويد و آن تعداد از نفراتتان را كه در تهران- مشخصاً پادگان امام حسين(ع)- پراكنده هستند را پيدا و سرخط كنيد و به آنها بگوييد به اهواز بروند.

يعني در آن آشفتگي و پراكندگي نيروهاي تيپ و فقدان امكانات، همت مي¬خواست في¬الفور تيپ 27 را از نو ظرف چند شبانه روز راه اندازي كند؟ مگر شدني بود؟

خب ديگر؛ همت بود. خداوكيلي خيلي دوست داشت براي آن نبرد خودش را سريع به پاي كار برساند. شايد اگر هر فرمانده ديگري به جاي همت بود؛ يعني آدمي كه تازه از لبنان برگشته و هنوز غبار خستگي چنين سفري را به تن دارد و هنوز هم با ضربه روحي ناشي از فقدان همرزمي در اندازه¬هاي احمد متوسليان دست به گريبان است، دست كم 10، 20 روزي خودش را از قيل و قال زمانه كنار مي¬كشيد تا بتواند با خودش خلوتي داشته باشد و بار ديگر خودش را جمع و جور كند و بعد هم بيايد با مجموعه آدم¬هايي در قالب يك تيپ رزمي سپاه كلنجار برود و بتواند خودش را در جايگاه فرمانده جديد، به آنها اثبات كند.
منتها...، همت ابداً اسير چنين عوالمي نبود؛ واقعاً آمده بود تا در آن شرايط سرنوشت¬ساز جنگ و مملكت، دين خودش را ادا كند. به همين دليل هم ديديم با آن خلق و خوي پهلواني كه داشت، خيلي قَدَر از رختِ تعلقات لخت شد و به اين گود قدم گذاشت.

همت بعد از آن جلسه به اهواز رفت؟

نه. بعد از آن جلسه، همت سري زد به پادگان امام حسن مجتبي(ع)؛ همين پادگان فعلي لشكر 27 در بزرگراه اسبدواني. در آن ماه¬هاي اوليه موجوديت تيپ 27، ما در تهران پادگان كه نداشتيم. اعزام نيروي تيپ در محل سابق سفارت آمريكا بود و نيروهاي بسيجي تهران را از آنجا به جنوب مي‌فرستادند. پادگان امام حسن (ع) هم در اصل يك پادگان نظامي نبود. آنجا تأسيسات و استاديوم اسبدواني نيمه كاره¬اي بود كه بعد از انقلاب به حال خودش رها شد و بعدها مسئولين،‌اين تأسيسات را تحويل سپاه دادند و اسمش شد پادگان امام حسن (ع).
آن روز هم چون مسئولين سپاه منطقه 10 تهران گروهي از نيروهاي داوطلب بسيجي را كه قرار بود در اختيار تيپ ما بگذارند، توي آنجا مستقر كرده بودند، همت رفت تا ضمن بازديد وضعيت اين نيروها،‌برايشان سخنراني كند و كمي با بسيجي¬ها بجوشد. اگر بسيجي¬ها را به دريا تشبيه كنيم، حاجي ماهي اين دريا بود. اصلاً تاب دوري آنها را نداشت. چه اينكه بسيجي‌ها هم؛،‌حتي اگر اورا نمي¬شناختند، با يك ديدار وسخنراني همّت شيفته¬اش مي¬شدند.

به خاطر داري آن نيروهاي بسيجي مستقر در پادگان امام حسن (ع)، جمعي كدام گردان بودند؟

در آن ايام، پادگان امام حسن (ع)،‌پر بود از نيروهاي بسيجي. گرداني هم كه همّت براي نيروهاي آن صحبت ¬كرد، هنوز اسم وعنواني نداشت، ولي همان جا، به دستور حاجي قرار شد اسم اين گردان را بگذارند«گردان حبيب بن مظاهر».

يعني همان عناصر كادر گردان حبيب كه سابق بر آن در فتحِ مبين و الي بيت ¬المقدس در تيپ 27 حضور داشتند، در قالب اين گردان هم بودند؟

تا جايي كه مي¬دانم، نه! " حاج علی موحد" كه فرمانده گردان حبيب در حمله فتح خرمشهر بود، در آن روزها هنوز در لبنان بود. كادرهاي قديمي او هم پراكنده شده بودند. مسئولين سپاه منطقه 10 تهران، شخصي از نيروهاي كادر و دفتري سپاه تهران به اسم " علي غنيمي" را به عنوان سرپرست اين گردانِ تازه تاسيس تعيين كرده بودند. البته ايشان موقتاً سرپرستي اين گردان را به عهده داشت. بعد از آن كه اين گردان به اهواز آمد، بنا به دلايلي " غنيمي" از سرپرستي گردان كنار رفت و فرد ديگري به اسم " سيد اسماعيل محمدي" را كه سپاه منطقه 10 به تيپ فرستاد و سابقه عملياتي داشت، به عنوان فرمانده " گردان حبيب¬بن مظاهر" تعيين كردند. بعد هم...
بالاخره چه جوري به اهواز رفتيد؟ همان روز با همت؟ يا اين كه اول شما رفتيد و بعد همت آمد، يا اين كه... [مكثي كوتاه، كلافه و عصبي]...

تو را به پیر و پيغمبر اين قدر موضوع را نپيچان آقا سعيد! توي اين نصفه شبي، هم وقت كم دارم، هم نوار؛ كلي سوالِ نپرسيده هم دارم.

[سر كيف و با لحني بازيگوش مي¬گويد] اصلاً من يكي كشته مرده اين جوش و خروش ات هستم حسين جان! به قول اون پسر خاله جناب كلاه قرمزي؛ برم واسه¬ات نون سنگك بگيرم؟ برم واسه¬ات نوار بگيرم؟[مي¬خندد].
نخير؛ خنده بازار سر كار شروع شده؛ پنج دقيقه OFF مي¬دهيم [قطع ضبط].
□
رسيده بوديم به آنجا كه به اتفاق "همت" به اهواز رفتيد.
نه ديگر عزيز من؛ حاجي همان روز، بعد از ديدار با بسيجي¬ها در پادگان امام حسن(ع)، به اهواز رفت، ولي من ماندم تهران تا ضمن سركشي به پادگان امام حسين(ع) و پادگان ولي¬عصر(عج) و ساير جاها، يك سري از كادرهاي اطلاعاتي را براي واحد خودمان – اطلاعات و عمليات تيپ 27 – جمع و جور كنم. يكي، دو روز بعد از عزيمت همت بود كه به اتفاق آن بچه¬ها، رفتم اهواز.

آيا " عباس كريمي" [مسئول سابق واحد اطلاعات تيپ 27 تا عمليات فتح مبين] هم همراه شما به جنوب رفت؟

عرض به حضور شما، نه! عباس جلوتر از من، تعدادي از كادرهاي قديمي تيپ را جمع كرده و به اهواز رفته بود. البته وقتي در مدرسه شهيد مصطفي خميني اهواز- كه از حمله الي بيت¬المقدس به بنه ما تبديل شده بود- او را ديدم، متوجه شدم هنوز از تبعات ناشي از جراحت شديد پايش در مرحله دوم عمليات فتح مبين عذاب مي¬كشد. منتها با همان پاي مصدوم، خودش را به همت رسانده بود. يادم هست عباس خيلي افسوس مي¬خورد از اين كه به علت بستري بودن در بيمارستان نتوانسته بود با ما به لبنان بيايد و از آن سخت¬تر، كنار آمدن با واقعيت اسارت احمد متوسليان براي او بود. خلاصه، خيلي سريع دست به كار شديم تا در وهله اول، واحد اطلاعات و عمليات تيپ را از نو تشكيل بدهيم و در وهله بعدي، وارد عمل بشويم. ضمن هماهنگي همت با مسئولين سپاه منطقه 8 خوزستان، رفتيم و از سپاه اهواز، چند دستگاه موتورسيكلت تريل 125 "هوندا"، دوربين، قطب نما و تجهيزات تحويل گرفتيم.

حالا با توجه به اين كه در موقعيت فورس ماژور و در آستانه شروع حمله، تازه شما در اهواز داشتيد مقدمات راه¬اندازي مجدد تيپ 27 را طي مي¬كرديد، فكر نمي¬كنم امكان عملي براي شركت تان در عمليات وجود داشته، درست است؟

اتفاقاً، بحث داغ آن روزها اين بود كه ما كادرهاي اطلاعاتي بهتر است خيلي زود خودمان را نسبت به منطقه و موقعيت عرصه عملياتي كه در شرف آغاز بود، توجيه كنيم. خوب يادم هست در همان ديدار اولمان در مدرسه شهيد مصطفي خميني، عباس كريمي با توجه به اشراف جالبي كه نسبت به اين جور مسائل داشت، به ما گفت: " با در نظر گرفتن شرايط فعلي تيپ، مطمئن باشيد در موقعيتي نيستيم كه بتوانيم خودمان را در قالب يگاني به مرحله شركت در شب اول عمليات برسانيم، ولي لازم است هر چه سريع¬تر نسبت به موقعيت خطوط دشمن و وضعيت منطقه تعيين شده براي عمليات – يعني محور بيابان كوشك- پاسگاه زيد-دشت شلمچه- توجيه بشويم و به قول معروف؛ منطقه دستمان بيايد، تا اگر قرار شد در مرحله بعدي، به صورت يگاني وارد عمل بشويم، با استفاده از اطلاعات ميدانيِ گردآوري شده و توجيه دقيق خودمان نسبت به اين منطقه، با اقتدار و مسلط برويم پاي كار. بنابراين، فعلاً در شرايط حاضر، ماموريت اصلي ما كسب آمادگي براي شركت در مرحله اول عمليات نيست." بعد از آن نشست توجيهي با عباس كريمي و ساير نفرات واحدمان، سريع رهسپار منطقه شديم.

مشخصاً به كدام محور رفتيد؟

محور مياني منطقه عملياتي رمضان؛ يعني دژ مرزي عراق در حد فاصل پاسگاه منهدم شده كيلومتر 25 ايران و پاسگاه متعلق به گارد مرزي عراق، معروف به پاسگاه زيد. رفتيم توي خط و با استفاده از نقشه و كالك¬هاي موجود- كه آنها را اطلاعات سپاه اهواز به ما داده بود- سعي كرديم ضمن سركشي به هر يك از مختصات منطقه، خودمان را نسبت به وضعيت آنجا توجيه كنيم.
مهم¬ترين خطري كه در زمين منطقه، كل سرنوشت عمليات در شرف آغاز ما را تهديد مي¬كرد، ول كردن آب در آن بيابان توسط عراقي¬ها بود.

چطور؟

در محور جنوب پاسگاه زيد، مهندسي ارتش عراق، ديواره شرقي كانال سي كيلومتري پرورش ماهي را در چند نقطه شكافته بود و آب اين كانال را به سمت خطوط دفاعي ما رها كرد. مشخصاً در شمال پاسگاه عراقي بوبيان، يك آب گرفتگي گسترده¬اي ايجاد شد كه روز به روز هم دامنه آن وسعت پيدا مي¬كرد. لذا فرماندهان ارشد قرارگاه مركزي كربلا براي اين كه با گسترش آب گرفتگي، خطر باتلاقي شدن زمين و قفل شدن آن به روي واحدهاي تك‌ور پياده و زرهي ما روز به روز بيشتر مي¬شد، تاكيد زيادي داشتند كه بايد هر چه زودتر حمله را شروع كنيم.
حالا اين يكي را هم در حاشيه بگويم؛ آن مانع طبيعي معروفي كه در عمليات عظيم كربلاي 5، در دي¬ماه 1365، در منطقه سر راه نيروهاي ما قرار داشت و به " درياچه ماهي" معروف بود، در واقع امر، مبداء ايجاد آن، همين رهاسازي آب كانال پرورش ماهي از منطقه بوبيان در تابستان سال 1361 بود.

براي عمليات رمضان، تيپ 27 محمد رسول¬الله(ص) به كدام يك از قرارگاه¬هاي عملياتي چهارگانه-قدس، فجر، فتح و نصر- مامور شد؟

تا جايي كه به خاطر دارم، از همان روزهاي اول استقرار كادرهاي تيپ 27 در اهواز، يگان ما- بنا به سابقه قبلي¬اي كه در فتح مبين و حمله فتح خرمشهر داشت- رفت زير پوشش "قرارگاه عملياتي نصر" كه فرماندهي جناح سپاهي آن و لشكر نصر سپاه را، شهيد عزيزمان " غلامحسين افشردي" معروف به حسن باقري عهده¬دار بود. منتها، تا تيپ ما بيايد و خودش را جمع و جور كند كه وارد عمل بشود، چند روزي گذشت و در مراحل اول و دوم عمليات رمضان، " قرارگاه عملياتي نصر" در زمين به شدت مسلح شلمچه وارد عمل شد و به علت درگيري شديد با دشمن، واحدهاي تحت امر آن- تيپ¬هاي 31 عاشورا به فرماندهي شهيد مهدي باكري، 21 امام رضا(ع) به فرماندهي شهيد "ولي¬الله چراغچي" و 7 ولي¬عصر(عج) دزفول به فرماندهي " عبدالمحمد رئوفي نژاد" – متحمل صدمات زيادي شدند.
اين بود كه به صلاحديد فرماندهان ارشد" قرارگاه مركزي كربلا"، تيپ 27 محمد رسول¬الله(ص) از كنترل اسمي" قرارگاه عملياتي نصر" خارج شد و تحت كنترل "قرارگاه عملياتي فتح" قرار گرفت. تلاش اصلي در عمليات رمضان به اين قرارگاه محول شده بود و علاوه بر لشكر 92 زرهي ارتش به فرماندهي شهيد بزرگوار، امير سرتيپ " مسعود منفرد نياكي"، قدرترين تيپ¬هاي مانوري سپاه، مثل تيپ 8 نجف اشرف به فرماندهي "احمد كاظمي"، تيپ 25 كربلا به فرماندهي " مرتضي قرباني" و تيپ 14 امام حسين(ع) به فرماندهي " علي زاهدي" را در اختيار داشت. فرماندهي اين قرارگاه...

مگر حسين خرازي فرمانده تيپ 14 امام حسين(ع) نبود؟

تا قبل از رمضان بله، اما وقتي لشكر فتح سپاه را در اوايل تابستان 61 از نو تشكيل دادند، فرمانده اين لشكر شد شهيد "مصطفي رداني پور"، جانشين او شد " مصطفي ربيعي" و معاونت طرح و برنامه عمليات لشكر فتح را هم سپردند به شهيد حسين خرازي. اين شد كه در عمليات رمضان، فرماندهي تيپ 14 امام حسين(ع) را معاون خرازي يعني علي زاهدي به عهده گرفت.

فرماندهي "قرارگاه عملياتي فتح" در رمضان را چه كسي به عهده داشت؟

از آنجا كه در آن سال¬ها ارتش و سپاه مشتركاً هر عملياتي را طراحي و هدايت مي¬كردند، فرماندهي قرارگاه¬هاي عملياتي هم به صورت مشترك اداره مي¬شد. در قرارگاه عملياتي فتح هم همين روال برقرار بود و فرماندهي آن را شهيدان عزيزمان امير سرتيپ منفرد نياكي و حجت¬الاسلام رداني¬پور به عهده داشتند.


ادامه دارد